Οι κυνηγοί και τα εργαλεία τους

Bear-hunters-kephart-nc1

Μια ιστορία που δεν έχει τέλος.

Η ανακύκλωση των πραγμάτων και η ημιμάθεια συνεχίζεται. Τελικά αυτό που φταίει μήπως δεν είναι η ημιμάθεια των κυνηγών αλλά οι ίδιοι σαν άνθρωποι; Βεβαίως αν ήταν ικανοί να κατανοήσουν την αξία της 'μικρής' ζωής δεν θα επέλεγαν να γίνουν κυνηγοί. Θα σεβόντουσαν την ζωή και τα λοιπά και τα λοιπά.

Ένα ακόμα κίνητρο του ανοίγματος αυτού του blog είναι ένα ακόμα κυνηγόσκυλο που με ακολούθησε στην απογευματινή μου βόλτα με τον σκύλο μου. Πεινασμένο για μέρες, με τα κόκαλα του να προεξέχουν και μες την χαρά που με συνάντησε, μας ακολούθησε στην βόλτα μας.

Αυτό ήταν και το αποκορύφωμα!

Βλέποντας τα μάτια του να με κοιτάνε είδα σ` αυτά, το πρόσωπο του λεχρίτη κυνηγού που το άφησε, πως το έδιωξε, τι του φώναξε, πως το αποκάλεσε και τέλος με τι αίσθημα ευφορίας που το ξεφορτώθηκε μπήκε στο σπίτι του να φάει με την οικογένεια του, να πλυθεί, να το παίξει πατέρας των παιδιών του. Όλες αυτές οι εικόνες μου πέρασαν από το μυαλό και ειδικά το κομμάτι που φεύγει ο τύπος άνετος χωρίς τύψεις, λες και είναι το κοπρόσκυλο γι αυτόν πλέον, ένα κομμάτι κρέας. 
Το εργαλείο του που σκούριασε ή που βγήκε σκάρτο.


Σκεπτόμενη λοιπόν αυτή την φάση, ένιωσα ότι κάτι πρέπει να κάνω. Μέσα στο πάθος μου για την φιλοζωία συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν γίνεται άμεσα, μην σας πω και έμμεσα.
Όταν η υποστήριξη έχει πάψει να υφίσταται από πολλούς τομείς τότε μπαίνεις σε ένα τρυπάκι, το οποίο είναι ένας μακρόστενος ασπρόμαυρος διάδρομος που δεν έχει τέλος, που τρέχεις τρέχεις τρέχεις και δεν πηγαίνεις που-θε-νά. Και φτάνεις στο σημείο, αφού σταματάς να πάρεις μια ανάσα, που συνειδητοποιείς ότι δεν μπορούν να νιώσουν αυτά που νιώθεις εσύ, οι περισσότεροι, δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό το κομμάτι κρέας, έχει μάτια, μύτη, νύχια, αυτιά, καρδιά που χτυπάει 50 με 130 φορές το λεπτό, συναισθήματα. Και εκεί είναι που τρελαίνεσαι. 

Λένε ότι το καινούργιο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε απαιτεί από τους κυνηγούς την υποχρεωτική δήλωση των σκυλιών τους / εργαλείων τους.

Πολύ μακριά δεν σας φαίνεται; 
Εδώ αυτοί που αυτοαποκαλούνται φιλόζωοι δεν έχουν στα κατοικίδια τους chip εμ, κάνουν εμβόλια ήθελα να πω, θα βάλουν οι κυνηγοί;
Δεν είμαι απαισιόδοξη, αλλά κυνική.

Τι γίνεται λοιπόν;

Γεμίζει ο τόπος αδέσποτα και μετά τι; Καθαρίζουμε το τοπίο με φόλα;

Φόλα klinex, τα καθαρίζει όλα.

 

Μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο - Η συνέχεια

racism pic

Πέρασαν πολλές ημέρες από τότε που τον ξαναείδα..

Συχνή επισκέπτρια του πάρκου, όχι μόνο για τις "υπηρεσίες" τουαλέτας που μας προσφέρει, αλλά και το ότι είναι ένας υπέροχος χώρος με γρασίδι για να παίξει το σκυλί μου, βρέθηκα πάλι εκεί, να συζητώ με έναν υπέροχο άνθρωπο, σεβαστό πρόσωπο για μένα, μαζί με το σκύλο του, το οποίο εκτός από συντροφιά για τον αγαπητό κ. Αντώνη (το όνομα είναι ψεύτικο, θα ήθελα να μείνει ανώνυμος), είναι και οδηγός ανθρώπων με ειδικές ικανότητες.

Με τον κ Αντώνη, μιλάμε πολλές ώρες κάθε φορά που βρισκόμαστε έξω, αναλύοντας διάφορα θέματα, όπως για την νεολαία, τα ζώα, την αγορά κτλ.

Έτσι και αυτή την φορά είχαμε σταθεί στην μέση του πάρκου στον ΟΤΕ, αναλύοντας επίκαιρα θέματα.

Και τζούφ!

Έσκασε μύτη και ο θεατρίιινοοοος.

Με είδε! Με αναγνώρισε!

Με κάρφωνε με τα μάτια του σε απόσταση 2 μέτρων και δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να με αντιμετωπίσει εκείνη την στιγμή, που βρισκόμουν με έναν άλλο άνθρωπο, μεγαλύτερο, και άνδρα.

Σκανάρωντας τον, θεώρησα ότι δεν θα ασχοληθεί μαζί μου, λόγω του κ. Αντώνη.

Λάθος λάθος, μέγα λάθος!

Ήρθε προς το μέρος μας με τσατίλα, και μας έβρισε.

Φυσικό και επόμενο ήταν να συμμετάσχει και ο κ. Αντώνης στην διένεξη, αφού τα προσβλητικά του λόγια αναφέρονταν και στους δυό μας.

Και εδώ είναι το σημείο, για το οποίο αξίζει να συνεχίσω αυτό το θέμα του blog.

Ο θεατρίνος με πρόσωπο κόκκινο από τα νεύρα και δείχνοντας με τον δείκτη του υψωμένο στο πρόσωπο του κ.Αντώνη, του λέει:

' Και εσύ! Καλά σε έκανε ο Θεός έτσι! Σου αξίζει να είσαι τυφλός επειδή έχεις το κωλόσκυλο! '

 

Θέλετε να το συζητήσουμε;

Κάντε  comment από κάτω.

Μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο

Μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο.. είχα ξυπνήσει με καλή διάθεση να πάμε με το σκυλάκι μου την πρωινή μας βόλτα.

Βρέθηκα στο κέντρο της πόλης για να αγοράσω τον αγαπημένο μου καφέ, λάτε μακιάτο με κανέλα και κατευθύνθηκα στο πάρκο του ΟΤΕ για να αδράξω εκείνη την υπέροχη μέρα, μαζί με την αγαπημένη μου σκυλίτσα.

Έλα όμως που το ρητό "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" για μένα δεν ίσχυσε εκείνο το πρωινό;!

Καθισμένος στο παγκάκι, ένας άνδρας ψιλόλιγνος, μεσήλικας, μου πιάνει την κουβέντα για το σκυλί μου. Ενθουσιασμένη και εγώ από το ενδιαφέρον ενός άνδρα -τέτοιας ηλικίας-  ανταποκρίθηκα.

Κατά την διάρκεια της μικρής μας μέχρι τότε συζήτησης παρατήρησα έναν εκνευρισμό στην φωνή του καθώς και το είδος των ερωτήσεων του άρχισε να κατατάσσεται στο επιθετικό, του τύπου  "αγαπάτε τα παιδιά; αγαπάτε τα σκυλιά;" με ύφος που προμήνυε τον 'χαλασμό' του υπέροχου εκείνου πρωινού μου στο πάρκο.

Προσπαθώντας να καταλάβω που το πήγαινε και διατηρώντας την υπομονή μου, δεν άντεξε ο εν λόγω "κύριος" να παίζει θέατρο - παρίστανε τον φιλόζωο για να με προσεγγίσει- και εκείνη την στιγμή σηκώθηκε όρθιος, αναδεικνύοντας με το ανάστημα του, άρχισε να ωρύετε μπροστά σε μια σειρά από καφετέριες, να βρίζει και να με απειλεί ότι θα μου κάνει κακό, γιατί το σκυλί μου έκανε την ανάγκη του στο πάρκο, όπου εκεί παίζουν παιδιά και ότι εμείς οι φιλόζωοι είμαστε χαμένα κορμιά και καθίκια που δεν σεβόμαστε τα μικρά τα παιδιά.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, έχω μάθει από την οικογένεια μου να σέβομαι τους άλλους - ακόμα και τους τρελούς - και έτσι, ενώ έβραζα μέσα μου και με δυσκολία κρατούσα τα νεύρα και το στόμα μου, του απάντησα ψύχραιμα και έφυγα.

Λίγα λεπτά πιο πριν, φτάνοντας στο πάρκο, το σκυλί μου θέλησε να κάνει τα κακά του. Έτσι και εγώ, έβαλα το χέρι στην τσάντα και έβγαλα το σακουλάκι για να μαζέψω τις ακαθαρσίες. Ο "κύριος" αυτός, με κοιτούσε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή. Πιστεύω ότι του έδωσα ένα επιπλέον 'πάτημα' για το θεατρικό του.

Φεύγοντας φουρκισμένη από την ανάρμοστη συμπεριφορά του, διαπίστωσα ότι με ακολουθούσε συνεχίζοντας το ίδιο τροπάρι.

Τρομαγμένη, κατευθύνθηκα προς την πλατεία, με την προοπτική να εμπλακώ σε πολύ κόσμο για να τον αποφύγω καθώς  και για να αποκλείσω το ενδεχόμενο να μου επιτεθεί.

Η μέρα μου χάλασε. Γύρισα σπίτι.

 

Δεν θα αναφερθώ στον παραλογισμό του θεατρίνου "κυρίου", μα αυτό που έχω να πω είναι, **Φιλόζωοι μαζεύετε πάντα τις ακαθαρσίες των ζώων σας από τα πάρκα, τα πεζοδρόμια και τις πλατείες** !

Φυσικά η όλη ιστορία δεν είχε καμία σχέση με τις ακαθαρσίες του σκυλιού και τα παιδάκια, αλλά με το μίσος μερικών "ανθρώπων" για τα ζώα. (και για τους ίδιους τους ανθρώπους)

Από την περιπέτεια μου έμαθα πολλά.

Δυστυχώς τα σημαντικότερα πράγματα στην ζωή τα μαθαίνεις από τον δύσκολο δρόμο.

 

BulldogNew

Καλή αρχή, μου εύχομαι!

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας αποκαλύψω ότι το blog της φιλόζωης είναι πραγματικότητα! Είναι εδώ! Μπροστά σας.. ναι.. ναι, αυτό.. εδώ!

Ο σκοπός αυτού του blog είναι να μιλήσουμε ατέλειωτες ώρες  -χωρίς να ενοχλούμε τους φίλους μας-  για τα γλυκύτατα ζωάκια μας, που κατέχουν ένα μεγάλο κομμάτι στην καρδιά μας... που είναι τόσο χαριτωμένα όταν κοιμούνται, τόσο φάτσες όταν σου αραδιάζουν όλα τους τα παιχνίδια στο πάτωμα για να παίξεις μαζί τους, τόσο αβοήθητα, όταν θέλουν να κάνουν πιπί στις 3 ώρα το βράδυ, γιατί εσύ έκανες την λάθος κίνηση να τους δώσεις γάλα και τόσα άλλα τόσα, που μόνο οι ιδιοκτήτες κάποιου ζώου καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάω!

Θα σας διηγηθώ ιστορίες αστείες αλλά και εξωφρενικές από την καθημερινότητα μου με το δικό μου κατοικίδιο.

Φυσικά μπορείτε και εσείς να εκφράσετε τα συναισθήματα σας, όποια και να είναι αυτά. Γι αυτό υπάρχει αυτό το blog, γιατί ίσως εδώ, μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι είμαστε πραγματικά ικανοί σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, να κάνουμε όμορφα πράγματα και την ζωή μας λίγο καλύτερη.

Εύχομαι πραγματικά, μέσα από την καρδιά μου όλο αυτό, να έχει ως αποτέλεσμα κάτι το παραγωγικό.

 

Ευχαριστώ

Μια φιλόζωη.

 

♥ Ξεκινάμε με τις καλύτερες διαθέσεις!!!